Joris, 12 augustus 2008
India , Bangalore

Laatste indrukken

Misschien wel de laatste update uit India (als in: zeker) - het is tenslotte alweer mijn laatste dag in India. De afgelopen week heb ik doorgebracht in Zuid-India, en dat zal zowel aan de reissnelheid (wat langzamer), ondernomen activiteiten (wat rustiger) en foto’s (wat tropischer) te merken zijn .. Desalniettemin valt er weer over genoeg te vertellen, dus laat ik maar eens van start gaan!

Na een vlucht van Mumbai naar de hoofdstad van Kerala, Trivandrum (of Thiruvananthapuram, zoals bijna alle Indiase steden twee of meer namen hebben), meteen maar op tip van mijn te bezoeken kennissen in Zuid-India mijn intrek genomen in Kovalam, een kustplaats welke in het hoogseizoen (begint over 1,5 maand) heel hip schijnt te zijn, maar in Augustus voornamelijk wordt bezocht door een aantrekkelijke mix van voornamelijke Duitse ouderen en Isrealische gezinnen. Wel moet gezegd worden dat de vers gevangen vis me erg goed deden, en ik ook weer 100blz verder ben gekomen in mijn boek. Hoofdreden van mijn verblijf in Kovalam was dan ook niet het strandleven, maar een afspraak met Paul en Sabriye, twee “social entrepreneurs” (zoals dat zo mooi heet, de meerderheid van Nederland zou ze – onterecht – bestempelen als hippies/dromers), en oprichters van Braille without Borders. Sterk gelovenheid in hun droom (volledige integratie van minder zienden en blinde mensen in de maatschappij – ook in minder ontwikkelde landen zoals China en India). Op dit moment werken ze in Zuid-India aan aan het opzetten (lees: bouwen / cq laten bouwen) van een school in Zuid-India, om minder zienden en blinde mensen uit voornamelijk ontwikkelingslanden (een goede mix van Afrikanen en Aziaten, maar er gaan ook bijvoorbeeld Duitsers en Noren komen) om een jaar lang volledig vergoed training te laten ontvangen in verschillende vakken, zoals public speech, fundraising en andere vakken die nodig zijn om projecten zoals Paul en Sabriye runnen in Tibet (een school voor blinde kinderen, een ecofarm voor blinde mensen etc) bij terugkeer op te gaan zetten in hun eigen land. Paul (broer van “familievriend” Nard) maar voornamelijk Sabriye zijn winnaars van verschillende internationale prijzen en zelfs talkshowgasten bij oa Oprah, juist ook omdat Sabriye zelf sinds haar 12e blind is. Na een uitbreide rondleiding door Paul over de campus die in Januari klaar moet zijn, hebben we met z’n vieren (ook Isabella, die de school gaat leiden) een rustige middag in Kerala doorgebracht pratend over alle problemen in de wereld (“ja ik werk ook voor Shell” ..), alle ontwetendheid over alle problemen in de wereld (“keek eens naar die Sojaproducten met hun gemodificeerde zaden”) en mogelijke oplossingen. Kern van de zaak wordt denk ik precies geraakt door iets wat Paul zei over het bouwen op eco-vriendelijke manier: “Veel mensen praten er zo lang over, maar wij doen de hele bouw hier zo ecovriendelijk als mogelijk”. Kortom: Think Global - snap wat er niet klopt aan deze wereld door steeds weer opnieuw je eigen waarheid te vormen - en Act Local - geef simpelweg de energie van wat uren/dagen aan dingen die deze wereld iets beter maken. Alles is mogelijk. Twee absolute voorbeelden in die zin voor mij.

Na deze dag op de Braille without Border campus, direct de volgende ochtend de bus doorgepakt naar Allepey (jullie houden de alternatieve spelling tegoed), een van de steden middenin de Kerala-backwaters, een netwerk van watersnelwegen opgebouwd uit meren en kanalen. Volgens vele mensen een absoluut hoogtepunt van India, en een woonboottocht over de backwaters wordt door The Book (de Lonely Planet red.) dan ook beschreven als: “on the top-10 list to-do before you die”. Probleem is alleen dat die woonbooteigenaren dat ook doorhebben, en er dus bijna Westerse prijzen voor vragen. Must is dan ook deze trip met een reisgezelschapje te maken (of romantisch met partner), maar helaas; geen van deze opties was mij helaas voor handen. Aangezien alle reisbureaus me vertelden dat ik de beste kans bij de aanlegstijger maakte dus maar met backpack en al een ochtend doorgebracht op de plaatselijke kade in de bush-bush. Doordat ook nu het hoogseizoen nog niet was begonnen, trof ik eigenlijk maar heel weinig toeristen aan. Even leek er een doorbraak te zijn (althans volgens een plaatselijke regelneef) en wel bij een Saudisch koppel, maar deze deal ketste helaas af (ik had al zo’n vermoeden na het zien van haar burka, maar mijn regelneef was heilig overtuigd).. Uiteindelijk werd ik eigenlijk uit het niets vriendelijk geaddopteerd door 4 Britten die uit eigen initatief wel vonden dat ik op hun woonboot erbij kon. Met Tadgh (half-Ier), Kate, Charlotte en Anna een toptijd gehad op de boot – veel nieuwe uitdrukkingen geleerd (“What’s the time? - it’s beer ‘o clock!”), lekker gegeten (kok was inclusief), en schitterende uitzichten in 24 uur puur genieten op de backwaters. Door deze nieuwe vrienden ook overgehaald om nog een aantal daagjes te blijven in Allepey om zodoende de grote bootrace mee te maken die eraan zat te komen. De tussendag opgevuld met een Bollywood-Kraker (helaas geen zang of Engels ..), en de pre-boatrace party (lachen!), brak dan eindelijk de grote dag aan voor Kerala: De 56th Nehru Snake-Boatrace! Deze boten, ieder bezet door meer dan 100 roeiers (top gezicht) gaan in meerdere voorrondes elkaar te lijf over 3km, om uit te monden in een grote finale. Helaas bleek het programmaboekje niet helemaal correct (‘t blijft India), de gids/kaptijn/kok nog totaal dronken van de Pre-Boatparty, of erger; van nieuwe alchohol (“en dan gaan we nu over to.. PIIEEPPP (microfoon) de uitlePIEPPP van de boatrace… PIEPPP lalalalalalalaaaaaa” – en daar bleef ‘t bij, tenzij ik het dronken gezang dat daarna nog volgde ook ga meetellen). Beetje jammer, maar ‘t blijft natuurlijk top om te zien hoe volwassen Indiers VOLLEDIG uit hun dak gaan, er voor de omheining honderen roeiers hun uiterste best doen om te winnen, en er regelmatig achter de omheining complete ruzies uitbreken tussen twee boten (en hun crew); honderd keer beter dan een (Bollywood-)piratenfilm, dat kijken naar enterende Indiase toeschouwers … Jack Sparrow eat your heart out! Na terugkomst in het hotel kapotmoe en lichtelijk verbrand (zelfs na 6 weken India) meteen in slaap gevallen; teveel indrukken en zon op 1 dag…

De volgende ochtend doorgereist via tussenstop Cochin (met Hollandse begraafplaats jaja- en het graf van Vasco da Gama) naar Ernakulum voor de nachttrein naar Bangalore. Hier weer eens veel moeite om een kaartje te bemachtigen (same same), maar uiteindelijk in de stijl van Asterix en Oblix’ vrijgeleide A38 toch bij de directeurskamer uitgekomen (“heet jij echt Veldhoven? maar dat is bijna Velayudhan, je bent gewoon een zoon van Shiva.. uhh ja goed”), die me zonder moeite daarna ergens vooraan de wachtlijst propte, zodat ik mijn reis kon vervolgen. Hier in Bangalore nog niet erg veel gedaan (wel m’n hand maar eens laten lezen door een Swami , en ik moet zeggen best impressive – helaas geen verdere details anders weten jullie allemaal dat ik miljonair ga worden – nee niet door een loterij ..), en zo nog even langs de Art of Living ashram voordat ik ga beginnen aan de Bangalore-Mumbai-Helsinki-London-Dusseldorf viertrapsraket. Ik zeg geniet van de foto’s, ze zijn weer heel anders dan alle voorgaanden, bedankt voor het meelezen (echt een eer), en tot in Nederland! Voor de laatste keer: Het allerbeste uit India! Namasteee (!) en veel liefs,

Joris

Naar Joris in India bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl